„Droga Panienko! Proszę darować, że śmiem przybierać powyższe wyrazy – sądzę atoli, że tak ważna sprawa, jakoteż i szacunek ku Jej osobie uniewinnią mnie i zmniejszą mą śmiałość? (...) nie zawsze wypowiedzieć można ustnie to co serce czuje, tem więcej jeżeli się do tego nie ma dosyć odwagi – i w takim to razie najlepiej jest uciekać się do pióra. (...)
Taki to skryty pociąg już od dosyć dawna tli w mem sercu ku Panience, którego atoli nie miałem dosyć odwagi wyjawić (...). Daruje więc Panienka, jeżeli pozwolę zapytać się, czy mógłbym się od Panienki spodziewać wzajemności i czy Panienka byłaby gotową podać mi swą rękę przed ołtarzem Pańskim do małżeńskiego związku? (...)
Jeżeli (...) Panienka nie pogardzałaby moją osobą i gotową byłaby przystać na moją propozycyę, uczułbym się nader szczęśliwym. Niech więc Panienka zasięgnie rady swojej Mamy i raczy mi dać odpowiedź na tej samej drodze lub przy pierwszej lepszej okazyi (...).”
Jak skończyła się ta historia? Czy Panienka z listu odpowiedziała „tak” i żyli długo i szczęśliwie? Tego nie wiemy. Wiemy jednak, że zabiegi śląskiego księgarza o znalezienie towarzyszki życia zakończyły się happy endem: Ligoń był żonaty z Wiktorią z Kaweckich, z którą miał dwóch synów: Kazimierza i Zygmunta (zob. PSB, t. XVII/1, s. 326). List Adolfa Ligonia jest jednym z XIX-wiecznych dokumentów rękopiśmiennych, które już w tym roku będzie można zobaczyć na wystawie wirtualnej, przygotowywanej w ramach projektu „Rękopiśmienne dziedzictwo kulturowe 1791-1918 ze zbiorów Biblioteki UŁ”.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz